Ik heb een nieuw telefoonnummer: 001 829 908 73 61

Terug van weggeweest. Na 4 maanden Nederland is het nu weer fijn om terug te zijn in mijn andere ‘thuis’. Terug bij Orlando en Orlendi, mijn huisje in de Dominicaanse Republiek. Ondertussen ben ik 3 weken terug, en ben ik weer helemaal gewend aan de zon, het langzame tempo, de rijst met bruine bonen, m’n wasdag en alle motortaxi’s in de stad. Twee maanden blijf ik hier, want we hebben besloten om in Nederland te gaan wonen. Ik ga terug in februari om te werken. Als we al het papierwerk rond krijgen, komen Orlando en Orlendi in de zomer naar Nederland, zodat Orlendi daar het nieuwe schooljaar kan beginnen. Een grote beslissing voor ons, maar we zijn erg positief. Orlando is hard aan het leren voor zijn inburgeringexamen, en kent al aardig wat woorden Nederlands. Maar dat inburgeren doen we natuurlijk ook in de praktijk; dus we vieren Sinterklaas! Elke avond mag Orlendi de schoen zetten, en ze zingt alle Nederlandse sinterklaasliedjes hardop mee. ’s Ochtends enthousiast over de pepernoten en de chocolade sinterklaas in haar schoen, de pepernoten vallen niet zo in de smaak….dus dat is gunstig voor mij

Afgelopen maandag vierden we sinterklaas, met een rijstzak vol cadeaus….in plaats van een jute zak. Even lijkt het of we in Nederland zijn, het enige verschil is dat we door de warmte cola drinken….en geen warme chocomelk.

  Samen met de zus van Orlando (Ironelis) en haar man Robinson, gaan we naar Santiago, het noorden van het land. Een prachtige stad, met heuvels, mooie monumenten en een museum waar alle oude auto’s van ex-presidenten staan. We slapen bij de familie van Robinson en eten, hoe kan het ook anders, rijst!

Natuurlijk ga ik ook naar het weeshuis, waar ik een warme (letterlijk en figuurlijk) ontvangst krijg. Alle kinderen zijn erg blij om mij en Orlando (die ondertussen ook niet meer in het weeshuis werkt) te zien. Van alle kanten komen de kinderen op ons afstormen en worden we geknuffeld (lees: platgeknepen) en gekust. Mijn collega’s vragen me de oren van het hoofd, en natuurlijk wordt er gezegd dat ik zó dik geworden ben….wat hier een compliment is. We worden uitgenodigd voor de 15e verjaardag van 3 meisjes en de 18e verjaardag van de oudste jongen uit het weeshuis. De 15e verjaardag van de meisjes wordt hier ieder jaar groots gevierd, compleet met een jurk die lijkt op een bruidsjurk, en een taart die lijkt op een bruidstaart. De meisjes genieten, voor één avond zijn zij de prinsessen van het bal, en naast hen hebben ze hun prins (drie jongens die voor de gelegenheid een pak hebben aangetrokken). Volgens de traditie doet de Ierse directeur hun schoenen (met hakken van 10 cm) aan, en vraagt hij de meisjes één voor één ten dans. Een geweldig leuk feest, wat minder leuk wordt afgesloten: om 11 uur ’s avonds sterft één van onze gehandicapte kinderen ‘Liesbeth’ aan een hartstilstand. Toen ze 2 jaar geleden bij ons in het weeshuis werd opgenomen, ging het erg slecht met haar. Ze was zwaar ondervoed. Kon niet lopen en niet zitten, ondanks haar 6 jaar. Nu, twee jaar verder, ging het beter met haar: ze was dikker geworden, kon zelfstandig zitten en beetje bij beetje leerde ze staan en lopen. Net toen het iets beter met haar ging is ze gestorven…… De volgende dag wordt Liesbeth begraven op het kerkhof in de stad, naast Magali, één van onze kinderen die in juni is overleden

De komende weken ga ik genieten van het Dominicaanse leven. Regelmatig ga ik naar het weeshuis om te helpen, maar ga er niet meer full-time werken. Kerst, oud en nieuw en een bezoek van mijn ouders staan op de planning. Dus genoeg leuke dingen voor de boeg!

Liefs, Anne

4 Maanden in Nederland zijn voorbij gevlogen. Vandaag is mijn laatste dagje in Nederland, ik zit met dikke HEMA-sloffen aan en buiten is het herfstig weer. Mijn koffer is gepakt; boordevol Sinterklaascadeaus, pickwick-thee, cup-a-soup, honig- en knorr maaltijdpakjes, boeken en een heel klein stapeltje kleding. Gisteren had ik mijn laatste werkdag, kon ik nog nét voor vertrek stemmen bij de gemeenteraadsverkiezingen  en heb ik lekker friet met een frikandel-speciaal gegeten. Mijn twee nichtjes Lisa en Maud zijn afgelopen zondag gedoopt, en ik heb al mijn vrienden en familie weer gezien in de afgelopen maanden. Weer moet ik afscheid nemen, voor de zoveelste keer in 3 jaar tijd…maar het hoort erbij.

Ik ben klaar voor vertrek, maar vanavond nog eerst een afscheidsetentje voor mijn ouders en een warm bad. En dan ben ik morgenavond weer ‘thuis’, bij Orlando en Orlendi, met een koude douche, een mangoboom op het terras en elecktriciteitsproblemen. Tussen de palmbomen in het land waar de zon altijd schijnt. Morgen vlieg ik terug naar de Dominicaanse Republiek…..

Ondertussen heb ik mijn tijd in het weeshuis afgesloten en geniet ik nu van een paar weken vakantie in de Dominicaanse Republiek. Veel naar het strand, want ik wil natuurlijk wel bruin terugkomen in Nederland J Nog twee weken Dominicaanse zon, en dan stap ik alweer in het vliegtuig naar Nederland.

Maar eerst even genieten van alle dingen hier.

Links: een dinertje voor Danilo, Salomon, Déborah en Betania.

Megan, één van onze Amerikaanse vrijwilligers en ik hebben een dinertje georganiseerd voor onze petekinderen en sponsorkinderen. Toevallig is haar sponsorkind, een broertje van mijn petekind en van het sponsorkind van mijn moeder. Reden genoeg dus om de hele familie (2 jongens en 2 meisjes) uit te nodigen voor een dinertje bij mij thuis. We koken Mexicaans: taco’s, doritos, guacamole en natuurlijk mijn beroemde chocoladetaart uit een doosje toe. Een zeer gezellige avond!

Ook is de diplomering van de kleuterklas, en dus ook van Orlendi. De avond voor de grote dag stuur ik haar naar de kapper, om prachtige pijpenkrullen in haar haren te laten maken. Maar wie mooi wil zijn, moet pijn leiden. Met rollers in haar haren gaat ze naar bed, met de dag daarna wel een prachtig resultaat. Orlendi doet het welkomstwoord, staat vooraan bij het dansen, en krijgt een oorkonde voor de ‘beste leerling van de klas’: en daar ben ik best wel een beetje trots op!

Links; Samen met Megan en Orlendi.

En dan een verrassings-afscheids-feest in het weeshuis. Afgelopen week zouden we met de vrijwilligers naar een restaurant gaan om iets te eten. Toen ik in het weeshuis aankwam, waar ik de andere vrijwilligers zou treffen, zaten alle kinderen, tías en vrijwilligers op het basketbalveld op mij te wachten. Ik kreeg een ereplekje en de kinderen zongen, dansten, lazen gedichten voor en gaven me heel veel kusjes en knuffels! Van de organisatie kreeg ik een oorkonde, ter afsluiting van mijn tijd als vrijwilliger. In mijn afscheidspeech legde ik iedereen uit waarom ik wegging, en dat het voor mij geen afscheid is, maar een tot ziens! Want ik kom zeker terug, ook al is het alleen maar als visite. Het was erg fijn om zo afscheid van iedereen te kunnen nemen, maar omdat ik nog 2 weken in het land blijf en in die twee weken zeker nog een keer naar het weeshuis ga, voelde het afscheid nog niet helemaal definitief.

En dan eindelijk gingen we afgelopen week op huwelijksreis, we zijn per slot van rekening een half jaar geleden getrouwd, maar hadden nog geen kans gezien om dit samen met ons gezin te vieren. Omdat Orlando ’s middags een cursus volgt op de universiteit, gingen we naar een hotel bij het dichtstbijzijnde strand, zodat Orlando op en neer kon voor zijn cursus. Orlendi ging 2 dagen mee, en de andere 2 dagen zijn Orlando en ik samen. Ideaal: zon, zee, strand, lekker eten en gezelschap van mijn knappe man

Zo kom ik mijn tijd nog wel even door, ik probeer zoveel mogelijk te genieten van alles hier en van mijn gezinnetje. Want over 2 weken zal ik wel even moeten slikken als ik hier alles achter laat……..

Liefs, Anne

Op 12 juli vlieg ik van Punta Cana naar Dusseldorf, waar ik om 10.50u ´s ochtends aankom. Waarschijnlijk vlieg ik in november terug naar de DR, maar een precieze datum heb ik nog niet.

Afgelopen woensdag, 17 juni, is er onverwacht één van onze kinderen overleden. Haar naam was Magali, een meisje van 11 jaar oud. Ze was HIV-positief, maar niemand had verwacht dat ze nog maar zó kort te leven had. Haar gezondheid verslechterde toen ze de waterpokken kreeg, doordat ze HIV-positief was had ze niet zo’n hoge weerstand en werd ze op woensdagochtend met spoed opgenomen in het ziekenhuis. En toen ging het heel snel, binnen 5 uur was ze overleden. Tijdens de diplomering van de kleuterklas kregen we het vreselijke nieuws te horen; in één klap veranderde dat wat een feestdag had moeten zijn in een trieste dag.

Magali werd opgebaard in de school van het weeshuis, en om 14.00u kreeg iedereen de kans om afscheid van haar te nemen. Om 16.00u werd er een mis gehouden voor haar, en aansluitend werd ze begraven op de begrafenisplaats van San Pedro de Marcorís. Alle voertuigen van NPH (busjes, auto’s, pick-ups en motoren) werden volgeladen met kinderen, tías, vrijwilligers en personeel (allemaal in het wit-zwart gekleed) en in een lange stoet reden we naar de begrafenisplaats. Daar is Magali begraven, terwijl de oudere kinderen liederen zongen en haar lerares een korte toespraak hield. Iedereen was compleet van slag, wat oneerlijk dat een kind zó jong moet sterven! In de 6 jaar dat het weeshuis bestaat, is Magali ons eerste kind dat is overleden…..maar in ons hart en in onze gedachten blijft ze bij ons!

Anne

Zoals de meesten wel weten, zit mijn tijd in NPH er bijna op. Na drie jaar werken in het weeshuis ben ik toe aan een nieuwe stap in mijn leven. Tot het eind van het schooljaar (half juni) blijf ik werken in het weeshuis. Daarna neem ik een vakantie en in juli kom ik terug naar Nederland voor een paar maanden. Orlando en Orlendi kunnen helaas niet mee, maar blijven hier in de DR. Deze paar maanden NL zullen ons de tijd en de ruimte geven om te beslissen hoe we verder willen in de toekomst. Wonen en werken in de Dominicaanse Republiek, of in Nederland?

Nu zijn de laatste maanden ingegaan, en ben ik alles aan het afronden. Mijn laatste therapieën, schrijven van verslagen, mijn laatste familiedag, laatste vergaderingen en het zoeken van een vervanger voor mijn werk. Voor mijn werk als vrijwilligerscoördinator hadden we snel iemand gevonden. Een ex-vrijwilliger uit NPH-El Salvador is sinds een paar maanden bij ons, en zal vanaf juni mijn werk overnemen. Ik ben haar nu aan het inwerken, en ik weet zeker dat het helemaal goed komt met haar! Helaas heb ik (nog) geen vervanger kunnen vinden voor een creatief therapeut/dramatherapeut. Wekelijks krijg ik als vrijwilligerscoördinator minimaal 10 sollicitaties binnen van over de hele wereld, maar nooit is daar een sollicitatie bij voor een dramatherapeut L. Het zou jammer zijn om na drie jaar bouwen aan dramatherapie, en zoveel bereikt te hebben, weg te gaan zonder vervanger. Maar helaas, mijn dramatherapie-ruimte, het rek met verkleedkleren en alle spellen en dramamaterialen zullen vanaf juli ongebruikt blijven.

Rechts: Knutselen met de kleuters.

Eén voor één vertrekken alle vrijwilligers, en het afgelopen half jaar heb ik minstens 6 afscheidfeestjes gehad. Nu is mijn tijd voor een afscheidsfeestje ook bijna gekomen, hoewel ik het niet zie als een ‘groots’ afscheid omdat ik weet dat ik in november alweer terugga naar de DR. Misschien niet om te werken in het weeshuis, maar zeker om de kinderen en iedereen uit het weeshuis te zien!!! Langzaamaan vertel ik het aan de kinderen en aan de tías, en leg ik uit dat ik een tijdje weg ga. De grootste zorg blijkt te zijn voor het zomerprogramma. Omdat ik dat 2 jaar lang geregeld heb, is nu de vraag wie het nu gaat regelen. De school is verantwoordelijk, en Orlando gaat dit jaar dus een zomer vol activiteiten organiseren voor de kinderen. En zo blijft het zomerprogramma toch een beetje in mijn handen, want aangezien we getrouwd zijn moeten we alles delen….

Links: afscheidfeestjes

Echt de laatste loodjes nu, maar die zijn best wel zwaar. Ineens lijkt het douchewater kouder dan ooit, zit ik onder de mierenbeten die zó erg jeuken, valt de elektriciteit nét uit als ik wil wassen, is de watertank leeg op zaterdagochtend, moet ik stuntelen met een pomp met de kans om geëlektrocuteerd te worden en ben ik zo moe! Ik mis mijn vrienden en familie, een warm bad en een frietje met een kroket. Maar aan de andere kant geniet ik van de laatste weken met Orlando en Orlendi, want omgekeerd zal ik die in Nederland weer missen.

Bijna thuis……

-Anne-

Afgelopen februari schreef ik een verhaal over de baby ‘Dulce Maria’. Haar moeder Ana is 13 jaar oud en woont in een achterstandswijk van Santo Domingo. Ondertussen heb ik meer dan 300 Euro sponsorgeld opgehaald om haar financieel te ondersteunen (BEDANKT!!!!!)

Rechts: luiers, melk en kleren voor de komende tijd…

Tijd voor een bezoekje dus. Met 2 weekendtassen vol luiers, melk, en kleren gaan w e op pad. Helaas treffen we moeder Ana niet aan, ruim een maand geleden is ze vertrokken voor een familiebezoek aan de andere kant van het land en sindsdien is ze niet meer teruggekeerd. Ze heeft haar baby echter niet meegenomen, maar achtergelaten bij een mevrouw uit te buurt. We treffen Dulce Maria aan in haar nieuwe ‘thuis’. Een lerares heeft zich over haar ontfermt, en zij heeft de baby ook bij de gemeente gedeclareerd. Dus in de geboorteakte is de lerares de moeder, en niet Ana. Dulce Maria heeft nu de naam Angelica en woont met haar nieuwe moeder, haar nieuwe vader en haar 3 broers en zussen in een goed uitziend huis. Als haar moeder werkt, past haar oma op, met hulp van haar nieuwe zus van 15 jaar oud. Natuurlijk kan Ana, de echte moeder, haar kind altijd op komen zoeken, maar de verantwoordelijkheid is nu voor de lerares. Dulce Maria is in 5 maanden tijd gegroeid van 5 naar meer dan 15 pond, ze is een gezonde baby met bolle wangetjes en ze houdt van slapen.

Rechts: Een nieuw huis en een nieuwe zus.

Ondanks de stabiele situatie waarin ze zich nu bevindt, komen luiers en melk natuurlijk altijd van pas! We overhandigen alles aan het gezin, met de belofte om contact te houden en hun te steunen waar nodig. Wat een geluk dat er mensen in de wereld zijn zoals deze lerares. Die een baby in een risicovolle situatie in hun gezin opnemen, alsof het hun eigen kind is. Wij nemen met een gerust gevoel afscheid, baby Angelica is in goede handen!

  -Orlando en Anne-

Maart is de maand van het theater in de Dominicaanse Republiek. Natuurlijk een reden voor mij om weer eens een groot toneelstuk op de voeren. En dit jaar met de 6^e klas (kinderen tussen de 12 en 16 jaar oud). Al het hele jaar heb ik ze theaterles gegeven en hebben we verschillende kleine presentaties opgevoerd. Maar nu is het dan tijd voor het grote werk. Door middel van oefeningen en improvisaties schrijf ik een toneelstuk, gebaseerd op de ideeën van de kinderen. Met een Nederlands tintje, want de koningin is vernoemd naar ‘onze’ prinses Amalia.

Een groot succes, het publiek kijkt muisjesstil naar de voorstelling en er wordt veel gelachen. De spelers krijgen na de voorstelling een certificaat en ze zijn hartstikke trots! Net als ik……

……

……

Ver, ver hier vandaan in het land der Pracht woonde koningin Amalia. Ze woonde in een groot paleis en had alles wat haar hartje begeerde: bedienden, hofdames, koks en tuinmannen. En verder een kast vol mooie feestjurken, prachtige schoenen en een eigen styliste.

De koningin had iets speciaals geërfd van haar oma. Een magische ketting waarmee ze alle wensen kon vervullen. Haar oma was een aardige, warme en hulpvaardige vrouw. Ze gebruikte de ketting om de mensen uit het land te helpen met hun problemen. Maar Amalia was egoïstisch en arrogant, en hield er helemaal niet van om andere mensen te helpen of om haar spullen te delen. Zij gebruikte de ketting alleen voor haar persoonlijk gebruik, om haar nagels mooi te maken of om haar tanden er prachtig glimmend eruit te laten zien. Iedereen die naar het paleis kwam om haar hulp te vragen wees ze resoluut de deur.

Zelfs haar bediende, die vroeg om een verhoging van zijn salaris wilde ze niet helpen.

Op een dag, als de koningin een middagdutje doet, bedenkt de bediende, samen met  de soldaten een plan. Ze doen een slaapdrankje in de wijn van de koningin en als de koningin in een diepe slaap is, stelen ze haar ketting. In eerste instantie heeft de koningin niets in de gaten, maar als de beste kapper van het land haar kapsel ruïneert en zij het op wil lossen met haar ketting, komt ze erachter dat haar ketting gestolen is. De koningin wordt heel boos en verdrietig, en stuurt haar soldaten weg om haar ketting te zoeken.

Huilend blijft de koningin achter in het paleis, als er plotseling een goede fee verschijnt. De goede fee laat de koningin inzien dat ze erg egoïstisch is geweest en niemand heeft geholpen. Ze geeft haar de goede raad om iedereen te helpen, zodat ze vrienden kan maken en zal leren wat het is om van iemand te houden.

De koningin ziet in dat ze fout is geweest, en roept haar bediende bij zich. Ze verhoogt zijn salaris en biedt haar verontschuldigingen aan. Dit is ook het moment dat de bediende haar de magische ketting teruggeeft, onder voorwaarde dat de koningin in de toekomst iedereen zal helpen.

Zo veranderde de egoïstische en arrogante koningin in een aardige en hulpvaardige koningin die iedereen in het land hielp.

En ze leefde nog lang en gelukkig…….

-Anne-

Op 12 december 2008 werd Dulce Maria (‘zoete Maria’) geboren, een klein meisje van

5 pond

. Haar moeder heet, net als ik, Ana. Ze is 13 jaar oud en heeft bij ons in het weeshuis gewoond. Helaas kon ze zich niet aanpassen, en wilde ze niet in het weeshuis blijven maar naar ‘huis’. En nu, ruim 1,5 jaar later, is ze thuis, een klein houten huisje met 2 kamers die ze moet delen met haar 3 broers, 2 zussen en alle kinderen die daarbij horen. Ze woont in één van de armere wijken van de hoofdstad. Een drukte van belang, en de armoede is schrijnend. Zelf is ze nog een kind, ze gaat niet naar school  en heeft geen werk. Haar ouders zijn gestorven en er is niemand die voor haar zorgt.

Wat een moeilijke situatie, ze speelt nog met poppen, maar op hetzelfde moment moet ze voor dit kleine meisje zorgen. Waar ze geld vandaan haalt om eten, luiers en kleren voor de baby te kopen is me een raadsel…..

We hebben babykleren meegenomen en nemen Ana en haar broer Alex (die ook bij ons in het weeshuis heeft gewoond) mee naar de supermarkt. Daar kopen we pampers, melk en babyspullen. Voor Alex kopen we schoenen, hij heeft geen schoenen….en zonder schoenen kan hij niet naar school. We eten samen pizza, en daarna laten we ze achter. Met pijn in mijn hart, graag zou ik zoveel meer voor ze doen….maar wat?

Graag zou ik regelmatig bij Ana op bezoek gaan, en haar helpen met de benodigdheden  voor de baby. Voor 20 Euro kan ik een groot pak pampers en een blik melk kopen. Als er iemand is die me zou kunnen helpen, en die Ana zou willen sponsoren, maak aub wat geld over op mijn bankrekening 12 36 05 784 (met als onderwerp Dulce Maria) en ik zorg dat Ana en de baby het iets makkelijker hebben. Elk beetje helpt!!!

Bedankt!!!!

Moeder met kind……

27 Februari: 165 Jaar geleden werd de Dominicaanse Republiek bevrijdt van Haiti, mede dankzij de beroemde ‘Juan Pablo Duarte’ (ook wel vader van het vaderland genoemd).

In de Dominicaanse Republiek is dit natuurlijk een feestdag, en er worden door het hele land optochten en marsen gehouden. In San Pedro de Marcorís mogen de basis- en de middelbare scholen deelnemen aan de optocht, en voor het eerst doet onze basisschool óók mee J

Weken geleden hebben we ons al ingeschreven, en is de gymleraar aan het oefenen met de kinderen. Een afvaardiging van de 70 oudste leerlingen mag meedoen, en elke vrije zaterdag marcheren ze over het terrein van het weeshuis, begeleidt door een muziekgroep die er vrolijk op los trommelt. De kinderen zijn méér dan enthousiast, en de oefendagen worden uiterst serieus genomen; iedereen komt op tijd opdagen…..wat uiterst zeldzaam in hier in de Cariben!

Mede dankzij de hulp van mijn oom en tante, die een flink bedrag gesponsord hebben aan het weeshuis, werd het mogelijk gemaakt om prachtige legeruniformen te laten maken (inclusief houten geweren), een muziekgroep in te kunnen huren en spandoeken te laten maken.

Vrijdagochtend was het dan eindelijk zover. Om 7 uur staan alle kinderen aan de poort van de school. Ik schmink met een groep vrijwilligers ruim 40 kinderen hun gezicht; de Dominicaanse vlag, rood, wit en blauw (lijkt de Nederlandse vlag wel) staat vrolijk op de kindergezichten…..en nu maar hopen dat het de komende uren in de felle zon blijft zitten. Iedereen in de bus, en dan gaan we op weg naar San Pedro, waar het een drukte van belang is. Meer dan 30 scholen doen mee aan de optocht, en iedereen probeert het beste plekje te krijgen in de optocht, dus niet achteraan! Maar helaas marcheren wij ongeveer achteraan in de optocht, en moeten we dus veel wachten in de hete zon. Vele flesjes mineraalwater worden opgedronken, en de kinderen letten goed op dat ze hun geschminkte gezicht niet aanraken. Het lerarenteam loopt mee om de kinderen te helpen, en om te zorgen dat alles ordelijk verloopt. De kinderen zijn hartstikke trots, en lopen met opgeheven hoofd langs de jury. Een geweldige ervaring voor hen! De omstanders vragen waar we vandaan komen en geven complimenten over de kinderen; onze (grote en geschminkte) groep valt op.

´Ons Publiek´

De jongere kinderen lopen vooraan, in hun sportkleren. Achteraan wordt onze groep afgesloten met 15 soldaten, gekleed zoals 165 jaar geleden, en natuurlijk mag Juan Pablo Duarte niet ontbreken. Speciaal voor deze gelegenheid heeft Pablo, alias Gabriel, zijn haar laten groeien, een nepsnor opgeplakt en een prachtig pak aan

Na ruim 4 uur marcheren en wachten is het voorbij, en stappen we voldaan, maar met honger in de bus terug naar huis. In het weeshuis worden we opgewacht door de kinderen en tías die niet mee geweest zijn; enthousiast vertellen ze dat we op tv zijn geweest! Het eerste jaar dat NPH mee marcheerde in de optocht, een groot succes….volgend jaar zijn we zeker weer van de partij!

-Anne-

Prettige Valentijnsdag!!!

Happy Valentine’s Day!!!

Feliz Dia de San Valentin!!!